Dziś
przychodzę do Was z lekturą dla mnie dosyć nietypową, gdyż rzadko sięgam po
wiesze. Jednakże, gdy od jednego z zaprzyjaźnionych Wydawnictw otrzymałam propozycję
objęcia patronatem tomiku pt. „Wciąż” autorstwa pana Macieja Wierszyckiego,
pomyślałam, że chętnie zapoznam się z odrobiną poezji, mimo że, jak zapewne
wiecie, zazwyczaj króluje u mnie proza.
Jak
okazało się podczas lektury, decyzja ta była przysłowiowym strzałem w
dziesiątkę, ponieważ wiersze te są tak krótkie, jak treściwe, a przy tym niewątpliwie skłaniają one do
różnorodnych refleksji. Interpretacja tych tekstów może mieć tyle twarzy, ilu
czytelników postanowi po nie sięgnąć, bo któż z nas nie przeżywa całej gamy
odczuć i emocji właściwie w każdej chwili swojego życia…
Wiersze
pana Macieja według mnie stanowią swego rodzaju furtkę do wielowymiarowości
ludzkich myśli i doznań oraz całej palety spojrzeń na życie, której pryzmat
odmienny jest dla każdej jednostki ludzkiej.
Podkreślić
należy również fakt, że dobór słów zawartych w każdym z wierszy sprawia, iż
stają się one niesamowicie plastyczne, a ukryty w nich przekaz, dzięki temu
zabiegowi wręcz wizualizuje się w głowie czytelnika.
W
skład tomiku „Wciąż” wchodzi ponad dziewięćdziesiąt wierszy dotykających wielu
aspektów naszej egzystencji, takich jak miłość, tęsknota, nadzieja czy poczucie
osamotnienia. Wyczuwalny jest w nich również nieustający zachwyt nad życiem i
wiara w to, iż to, co najlepsze, ciągle jeszcze przed nami.
Jeśli
macie więc ochotę na wysmakowane, a zarazem nie przesadnie patetyczne „kapsułki”
zadumy, wzruszeń oraz nostalgicznego czasem, ale jednak uśmiechu wysyłanego w
kierunku każdego nadchodzącego dnia, to pozycja ta zdecydowanie jest dla Was.
Do
„Wciąż” można wracać wielokrotnie i dokonywać coraz to nowych interpretacji
zawartych w nim wierszy.
Polecam!
* https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta *
