Czy znacie powieści pani Agnieszki Panasiuk? Ja z twórczością tej autorki zetknęłam się już kilkakrotnie i miałam okazję, podobnie jak tym razem, jej patronować.
„Anastazja” to pierwsza część dwutomowego cyklu Burza na Podlasiu. Jej główną bohaterką jest tytułowa Anastazja Cichosz, która po kilku latach nauki w prawosławnym instytucie prowadzonym przez mniszki powraca w rodzinne strony.
Młoda, pragnąca jak najbardziej gruntownego wykształcenia kobieta, jest nieco zdruzgotana koniecznością powrotu pod strzechę apodyktycznego i wybuchowego ojca, który trzyma rodzinę żelazną ręką… Wincenty stanowi gigantyczny kontrast dla swojej małżonki – zupełnie potulnej, schorowanej Aurory, a w rodzinie są jeszcze nastoletnia Urszula oraz bliźniacy – Felek i Florek.
Anastazja po powrocie do Białej nie może się odnaleźć i z pewnych względów czuje się mocno wyizolowana wśród lokalnej społeczności. Postanawia się jednak nie zrażać i w miarę możliwości dzielić się swoją wiedzą oraz nabytymi umiejętnościami z lokalną ludnością, co nie jest wcale takie łatwe w panującym ustroju oraz pod czujnym okiem głowy rodziny.
Autorka poprzez perypetie Anastazji kreśli przed czytelnikami lokalną rewolucję, która miała miejsce w 1905 roku, w opisanych okolicach. Barwnie oddane tło społeczno – obyczajowe stanowi niewątpliwy atut niniejszej opowieści.
Losy młodej światłej kobiety splatają się tutaj z losami Krzysztofa Wilczyło – inżyniera, idealisty i zapalonego działacza PPS-u, do którego idei próbuje przekonać także Anastazję – czy to się uda? Przeczytajcie sami.
W tej opowieści młodość przenika się z ideałami, pędem do wiedzy i szeroko pojętej świadomości, lecz wszystko to nie jest łatwe do realizacji w czasach współczesnych bohaterom.
Agnieszka Panasiuk w sposób bardzo plastyczny oddaje tło historyczne opisywanych wydarzeń. Ze stron jej powieści bije ogromny patriotyzm lokalny, a na przykładzie opisanych bohaterów ukazane zostały trudne relacje rodzinne i wiele sekretów, które stopniowo wychodzą na jaw.
Oprócz ich prywatnych kolei losu autorka opisuje też mnóstwo zawiłości społeczno – obyczajowych i politycznych, które prowadzą do burzliwych wydarzeń szkolnego strajku, który zamyka niniejszy tom.
Jeśli macie ochotę poznać perypetie Anastazji, a poprzez jej postać szczyptę historii Białej Podlaskiej to zapraszam Was do tej lektury, a sama kończę jej drugi tom, o którym poczytacie u mnie już niebawem.
Pięknie potrafisz uchwycić to, co w literaturze historyczno-obyczajowej najważniejsze, czyli idealną synergię między osobistymi dramatami bohaterów a wielką historią w tle. Postać Anastazji, rozpartej między pragnieniem wiedzy a realiami 1905 roku i trudną dynamiką rodzinną, wydaje się niezwykle magnetyczna, a Twoja rekomendacja tylko potwierdza, że autorka potrafi tchnąć życie w dawne Podlasie. Z ogromną przyjemnością przeczytam o Twoich wrażeniach z drugiego tomu, bo taki patronat medialny to gwarancja świetnej i wartościowej lektury.
OdpowiedzUsuńByć może dzieje się tak dlatego, iż jest to jeden z gatunków literackich, które bardzo mocno rezonują z moim czytelniczym gustem :). Niemniej jednak po raz kolejny dziękuję za miłe słowa 💙. Wrażenia z lektury drugiego tomu są już tutaj dostępne 😉
UsuńOstatnio zaczynam się przekonywać do historycznych powieści obyczajowych. A ty piszesz o tej tak ciekawie, że będę miała ją na uwadze.
OdpowiedzUsuńBardzo mi miło, że Cię zainteresowałam :). W następnej notce przeczytasz o wrażeniach z lektury drugiego tomu ;)
Usuń